Het misleidend spel van Demkolec
Op 3 augustus 2000 is er een convenant gesloten tussen de overheid en de Nederlandse electriciteitsproducenten waarin is afgesproken dat er de komende jaren secundaire brandstoffen in onze electriciteitscentrales zullen worden ingezet. Helaas lijken zich nog maar weinigen bewust van de negatieve gevolgen van dit convenant voor de volksgezondheid.
In de 80er jaren maakten wetenschappers ons bewust van de klimatologische gevolgen van de alsmaar toenemende CO2 uitstoot: opwarming van de aarde. Om dit te voorkomen is in 1992 in de Kyoto accoorden vastgelegd in welke mate en in welk tempo de CO2 uitstoot moet worden teruggedrongen. In Nederland wordt een deel van het ongewenste CO2 door de electriciteitscentrales de lucht in geblazen, gevolg van het feit dat verreweg het grootste deel van de electriciteit in Nederland wordt opgewekt met behulp van fossiele brandstoffen.
Fossiele brandstoffen raken echter uitgeput. De Club van Rome waarschuwde er al in 1972 voor. Er dienen nieuwe energiebronnen te worden aangeboord.
De sinds de 2e wereldoorlog gestaag groeiende economie in de westerse wereld is ook verantwoordelijk voor een steeds groter wordende afvalberg. Om niet het gevaar te lopen dat Nederland als gevolg van het storten van afval op een Alpenlandschap gaat lijken, zijn we afval gaan scheiden en hergebruiken. Onbruikbaar afval zijn we gaan verbranden. Strenge milieu-eisen aan de emissies van afvalverbrandingsinstallaties zouden moeten voorkomen dat er ongewenste gevolgen ontstaan voor de volksgezondheid. Afval verbranden is daarom een dure aangelegenheid.
Dan is er nog een typisch Nederlands probleem: De intensieve veehouderij die meer mest produceert dan nodig is voor de bemesting van akkers en weilanden. De ingezette inkrimping van de veestapel zet weliswaar zoden aan de dijk, het mestoverschot is er niet mee opgelost.
Vier problemen dus: een te hoge CO2 uitstoot, een tekort aan fossiele brandstoffen, duur te verwerken afval en een mestoverschot.
Je zou denken dat wij Nederlanders ons gelukkig zouden mogen prijzen met de creativiteit van onze Ministers van Economische Zaken en VROM, mevrouw Jorritsma en de heer Pronk, de 4 electriciteitsproducenten EPON, UNA, EZH, EPZ en de federatie EnergieNed die op 3 augustus jl. achter gesloten deuren een convenant hebben gesloten waarin "duurzame energie" gepresenteerd wordt als de oplossing voor alle genoemde problemen; in dat convenant is vastgelegd dat de electriciteitscentrales de komende jaren fossiele brandstof gedeeltelijk gaan vervangen door secundaire brandstoffen als houtafval, mest, papier- en zuiveringsslib en andere brandbare "grondstoffen".
Laten we ons maar niet gelukkig prijzen aangezien dit besluit is genomen op basis van een heimelijke verstandhouding, ontstaan uit gemeenschappelijke belangen om het eigenbelang te doen prevaleren boven alles.
Heimelijk omdat het convenant tot stand is gekomen zonder politieke controle door onze volksvertegenwoordiging. Het gemeenschappelijke belang voor overheid en electriciteitsproducenten is hiervoor al geschilderd: de oplossing voor 4 problemen. Het eigenbelang zit bij de electriciteitsproducenten. De liberalisering van de electriciteitsmarkt heeft ertoe geleid dat de Nederlandse electriciteitsproducenten amper in staat zijn electriciteit op te wekken tegen een concurrerende prijs in een markt waar het aanbod de vraag overtreft. Door minder fossiele brandstoffen in te zetten wordt geld bespaard. Door ook nog eens afval daarvoor in de plaats onder de noemer biomassa als brandstof in te zetten is er plotseling sprake van groene stroom die van overheidswege wordt gesubsidieerd.
Bij dit alles heeft het milieu echter het nakijken. Allerlei stoffen zoals zware metalen, chroom, arseen maar ook fijne stofdeeltjes, die vrijkomen bij het verbranden van secundaire brandstoffen waaronder biomassa komen in het milieu terecht omdat voor electriciteitscentrales minder zware emissienormen gelden als voor afvalverbrandingsinstallaties. Sommige van genoemde stoffen zijn zelfs een rechtstreekse bedreiging voor de volksgezondheid.
In het licht van deze op basis van valse uitgangspunten gebaseerde convenant moet ook de huidige gang van zaken rondom Demkolec te Buggenum worden gezien. Zonder enig probleem heeft deze centrale van overheidswege een gedoogbeschikking gekregen om met secundaire brandstoffen te gaan experimenteren. Men zegt dat dit nodig is omdat men niet weet wat de gevolgen zijn van het inzetten van secundaire brandstoffen, niet voor de installatie en niet voor het milieu en de leefomgeving. Zowel vergunning-aanvrager als -verlener maken er geen geheim van dat het verlenen van die gedoogbeschikking de enige wijze is om deze anders onrendabele centrale alsnog te elfder ure open te kunnen houden.
Stroomproducent/leverancier Essent, de waarschijnlijke toekomstige eigenaar van Demkolec en uitvoerder van het door de provincie Limburg vastgestelde afvalbeleid en diezelfde provincie, die notabene aandeelhouder is in Essent, hebben er alle belang bij dat er in Limburg een afvalvergasser komt. Dit bespaart niet alleen de honderden guldens die momenteel gemoeid zijn met het verwerken van een ton afval maar doordat dit afval gedeeltelijk als biomassa bij Demkolec wordt vergast en als groene stroom wordt verkocht kunnen er ook nog eens overheidssubsidies worden geïnd.
Dit kan echt niet: Milieuwetgeving is nooit bedoeld geweest om bedrijven in economische zin te bevoordelen maar om negatieve gevolgen van bedrijfsactiviteiten voor mens en omgeving te voorkomen.
Het ergste is echter nog dat argeloze burgers en volksvertegenwoordigers, die zelf niet op zoek gaan naar de waarheid, door overheid en stroomleveranciers zoals Essent, zand in de ogen wordt gestrooid door dit spel te larderen met begrippen als duurzame energie, biomassa en groene stroom. Maar daar heeft het dus allemaal niets mee te maken !
Annelies Derkx-Passage en Pieter van Daal zijn bestuursleden van de Stichting tot behoud leefmilieu Buggenum, Haelen, Horn, Nunhem en naaste omgeving
Bron: De Limburger, 10-11-2000
| 
